domingo, 10 de marzo de 2013

Un poco de todo...

Domingo 10 de marzo de 2013...

Un saludo a toda la legión de seguidores del blog...!

Sé que llevo unos días sin actualizar y os pido perdón...La verdad es que en esta entrada os quiero explicar un poquito de todo...Sobre el proyecto, sobre la gastronomía...sobre como paso los días aquí...sobre seguridad personal...O sea, un mix de estas dos últimas semanitas, que se dice pronto!.
La cosa ya empieza a complicarse a nivel de la obra del tranvía...Se han incorporado nuevos compañeros, ya tenemos una oficina a la que le hemos puesto muebles y ordenadores...el electricista haciendo de las suyas, el cerrajero cambiando bombines de las puertas, intentaremos poner también rejas en alguna puerta principal...a la vez, concertando con la empresa de sistemas la instalación de la red de telefonía e internet para poder trabajar...Ufff...! un pequeño embrollo a la vez que intentamos realizar nuestro verdadero trabajo, que es el de poner en marcha una obra como es un tranvía en EL CENTRO DE MEDELLÍN...
Fotitos para que veais que no os engaño...

De momento..."mi " puesto de trabajo...la cocina le aportará
una dimensión nueva a mi trabajo...creo...
Una hamaca... pero os prometo que ya
estaba y que no pensamos usarla...



Un enfoque del fondo sur...hacia la calle...

Un poco de ambiente exterior.
Nótese las rejas.

Ya veis...un barrio modestito, pero...

Pues eso,...que ya tenemos un lugar de trabajo al que ir...en un barrio cercano a la obra, de gente muy humilde...y de gente no tan humilde, amiga de lo ajeno...
Todas las fachadas tienen rejas en puertas y ventanas. Los coches, a ser posible , mejor encerrados en parquing vigilado. En las obras cercanas, ves las herramientas atadas con cadenas...MIENTRAS LAS USAN!...No es cachondeo...es verdad...Total, que ante tan "dura" visión, METRO (Nuestro cliente del Proyecto),  nos ha aconsejado contratar una empresa de seguridad ...Que ya tenemos y ahí va esa fotillo chula, que te pones los pelos como escarpias...

Nuestro Angel de la Guarda, 24 horas al día, en dos turnos...le acompaña su
"amiguito" calibre 12, de postas de plomo, monotiro, eso sí, pero que en las
distancias cortas tiene bastante mala leche...

Debo puntualizar que la foto está tomada encima de mi mesa, y que al muchacho lo tenemos todo el día pululando con nosotros y registrando a quién entra y sale...Que por cierto, el primer día que empezó...¿A que no sabeis a quién pilló confiado, intentando abrir la puerta de entrada a las 7:45 de la mañana, sin la menor idea de que ese día ya habría vigilancia?...BINGO!!!...y menudo susto que me pegó con la escopetita...
El estaba asomado en el balcón, y yo justamente debajo...Me dió un ...ALTO!...QUIEN ES USTED!... Con la "herramienta" lista para yo que sé qué...
Dios!!!...Que susto...pensé que hasta ahí había llegado...!
Después de identificarme y reirnos de mi carita de susto,... Nos tomamos un cafelito en la oficina...porque no abandonan el puesto de trabajo para nada...y ahora somos super-colegas...un tío majo, la verdad, que nos está instruyendo en como manejar nuestra propia seguridad personal.
A ver que tal nos vá...ésta semana, en una obra a dos manzanas de la nuestra, a la jefa de obra y al encargado, hablando en el tajo...les encañonan a punta de pistola y les roban los teléfonos móviles, anillos y relojes...y la vida sigue...y la obra también, por supuesto.
Pero ese barrio también tiene sus cosas buenas...Hay una "especie" de panadería en la esquina de al lado de la oficina, que hacen unos dulces rellenos de mermelada...que pa qué,...entre otras delicias...al precio equivalente de 30 céntimos de euro...Y todas las tiendas son estilo de como eran en nuestros pueblos hace 20 años, en plan local pequeñito, con un poquito de todo...muy sencillito. De hecho, he descubierto unas tortitas de harina de maíz, que la gente hace a la entrada de sus casas y las vende. La tortita se pone a la parrilla, y encima la untan de mantequilla y lo que quieras. La que yo comí, tenía mantequilla y queso fresco...por 30 céntimos de euro también.


Tenía tan buena pinta que me puse a comer y me había olvidado de la foto...

Me gustaría enseñaros fotos de la situación de la obra, para que veais las calles y lo que afectamos...(es pa verlo), pero de momento, echar una foto no está muy permitido, así que tímidamente os lanzo una hecha en la clandestinidad...(Reiros, reiros...pero es la pura verdad).

Aquí es donde empezará el proyecto. Es la estación de San Antonio. La estructura
de hormigón, es el metro actual, con su estación aérea, y debajo, a nivel de calle,
se hará una nueva para el tranvía.

Haciendo referencia a la comida, ya os he comentado creo, que en este país, y me parece que en Sudamérica en general, la fruta está por todos lados. A mí personalmente, me encanta comer fruta, por lo que en ese aspecto, estoy salvado. Además, hay de todo tipo de fruta, sobretodo la que nosotros conocemos como tropical. Os quiero enseñar algunas de ellas.

El grandote es una Papaya, lo de los lados verdi-rojos, son Mangos, y en
 primer plano, así como anaranjados, son Granadillas ( fuera del plato son
plátanos...sobran las palabras).

Cortadita, se vé así...

Detalle de la granadilla, de textura viscosa, sabor de uva dulce y pepitas
grandes y negras...una sensación y combinación extraña...

Y esta es la ensaladita que mi menda se zampó minutos después de echar
la fotiki...las granadillas cayeron primero.

Esta foto va de regalo...haciendo pruebas de MACRO, con la cámara...

La misma en tono Sepia con tonalidad roja...(Cuando el diablo no sabe que
hacer, mata moscas con el rabo...)

En el tema gastronómico en general,...piu, piu...no consigo encontrar variedad. No se sale de los frijóles, el arroz, el Patacón o plátano frito, la carne bien churrascadita o el pescado bien fritico también y de entrada, casi siempre una sopita, que suele ser de pescado o verdura. No está mal la comida, pero se repite un poco, (nada comparable al pollo y arroz de hace unos meses). 
Por esa razón, he empezado a cocinar alguna de las cosas que echo de menos de mi tierra...este fin de semana me lancé con spaguettis diábola y frutti di mare...picantitos...umhhhh!!! Ricos, ricos.
Ya sé que los spaguettis no son nada del otro mundo, pero cuidadín, que esta receta me la enseño una sobrinita mía de origen Siciliano y están de rechupete...Para ahí van las fotos.


Puerros picaditos rehogándose en aceite de oliva y vino blanco...

Ese "Bicho no, Bichazo" picantito...
La salsa después de añadir tomates naturales troceados...

El aceite...BORGES!!!...y el agua para la pasta...

El resultado...y aún me ha quedado salsa para unas Fajitas mejicanas
por ejemplo...y la fruta que no falte...
En realidad estaban riquísimos, pero fueron una variante de como los hago generalmente, ya que en teoría, casi al final de cocción de la salsa, se le añaden unos langostinos pelados, (aquí se les llama camarones), y los que yo compré, no me dí cuenta que eran para cóctel y venían con salsa rosa...por lo tanto...sin langostinos, pero ese punto se notó que no lo tenia y también un punto de rúcula, que tampoco encontré...pero buenos, para la próxima.

Buenos chicos, de momento esto... y para la próxima entrada os explicaré una pequeña excursioncita que he hecho hoy domingo, más lo que salga...

Cuidaros un montón que os hecho a todos muchísimos de menos, amigos, familia, acreedores, al director de mi banco y como no a mi princesita y su noviete y a mi mujercita, que se me está haciendo muy duro, supongo que como a ellos. UN BESAZO A TODOS!!!! 











8 comentarios:

  1. Hola Manel que tot vaigi be i et seguim en aquesta nova aventura una forta abtaçada Josep i Anna.

    ResponderEliminar
  2. Manolillo, desde luego ya no sabes que hacer para llamar la atención eh?. Be noi, sabes que acá en los Appalaches también se te echa de menos, sobretodo en las reuniones familiares. Esperamos que este tiempo se pase rápido y pronto vuelvas con nosotros, o a lo mejor nosotros contigo.... quien sabe. Un abrazo gemelooooooo

    ResponderEliminar
  3. Jjajajjaja ay Manolo!!, que te estas dedicando a hacer bodegones con las frutas..., no se si te recuperaremos, cuando vuelvas( que te veo mu mal) jajajjjajj. Joder lo de la escopetilla, nen ya te digo que vas juntando batallitas pa de aqui unos años con el bastoncillo en el parque de casa contar a los chavales, jajja. Cuidate mucho cuñaoooooo. Un abrazo.

    ResponderEliminar
  4. Hola Manel. Aquí tot igual. Crisis, crisis, crisis, corrupció, diner negre, retallades, desesperació , o sigui, l'estat del benestar.
    Això no pinta bé!!!. Ens estan ofegan de mica en mica. O sigui que...... Pillat un pis més gran que aviat haurem de venir tots cap aquí.

    Un petó de part dels peques i cuida't.

    ResponderEliminar
  5. Aixxxx leer estas aventurillas hace que la distancia no sea tan dura.....

    ResponderEliminar
  6. hola manolillo, lo que no te pase a ti...jijijiji. Se te echo mucho no, muchisimo de menos el domingo, nos faltaba una parte, y cuando leemos tus batallitas aun te echamos a faltar todavia mas....cuidate mucho, aunque dentro de poco durante unos dias habrá quien te cuide...Disfrutad mucho de esos dias juntos y achuchala mucho...Que sepas que te queremos un monton....besazos mios y de los peques.

    ResponderEliminar
  7. Lolo! Estàs fet un Ferran Adrià. jeje! Ets un crack. Avia'm si poc a poc, li dones una mica d'alegria aquesta oficina. El plànol de tot el tram, no pot faltar ehh! Un clàssic en les obres. Cuida't molt. Ciao!!

    ResponderEliminar
  8. Titooooo! Tengo muchas recetas nuevas que enseñarte asi que vuelve pronto y la chef te enseña mas ;) Abrazo muy fuerte, la Siciliana.

    ResponderEliminar